ای خدا هر شب با این امید می خوابم که شب موقع خواب تو برای من لالایی بخونی مخصوصا الان که کسی در کنارم ندارم ولی نمی یای حتی ببینی خوابم برده یا نه اگه پتو درست روی من نیفتاده درست کنی که من سرما نخورم....

همیشه به این آرزو خوابم برد ولی  هیچ وقت نیومدی.

 ولی یک شب از خواب بلند شدم دیدم ماه داره به من نگاه می کنه فهمیدم که تمام شب برام نگهبان گذاشتی ولی من متوجه نشدم....و فکر کردم که تو منو فراموش کردی.

من به تو قول می دم ای خدا که هرشب وقتی دیدم که ماه کامل به من نگاه می کنه و از من محافظت می کند. تا شب بیدار بشینم و با هاش درد دل کنم که خوابش نبره.

من نمی دونم چند وقتی فقط می خوام یه فرصتی پیدا کنم یه داد بلند بزنم.....چرا ؟

اخه نمیدونم من چه گناهی کردم که هر چی خدا رو صدا می زنم و کمک می خوام جوابی نمی شنوم

خدا من دوستت دارم چون عشق را در وجود من نهادی ولی ازت کمک می خواستم که بتونم اون شخصی که واقعا صلاح تو هست را برای دوستی انتخاب کنم ولی جواب را ندادی و من هنوز تنهام.

ولی بدون ای خدا با جواب ندادن هیچ چیزی از عشق من به تو کم نمی شه.

دوستت دارم خدا................

در اسمون دل من پرنده پر نميزنه

به کلبه ی غم زده ام محبت سر نميزنه

که مهربون,که همزبون حلقه به در نميزنه

هر چي غم مال من بدتر زغمها حال من

هر جا می رم غصه ها چون سایه دنبال من

خاطرات تلخ رفته جز همسفرن

کاشکی من بشه گذشتها رو بشه از یاد ببرم

غم همیشه با من مثل ابزار من

این تلسمه نمی شکنه

به هر کسی رسیدم دلمو سوزندش

هر روز با یک بهونه چشمم رو گریونده

دلم می خواد که برم جای بی نشونی

برای من امید موندنی نمونده

چشم وقتی زیباست

که پر از اشک باشد 

 اشک وقتی زیباست 

که پر ازغم باشد

غم وقتی زیباست

که برا تو باشد

تو وقتی زیبا هستی

که با من باشی

خوش به حال اونا كه نشون ندارن
يه ستاره توي آسمون ندارن
اما قدّ خداس دلاشون ، اونا كه
غم آب ندارن ، غم نون ندارن

هميشه مي‎خندن مثل بهار
صورتاشون سرخه ، به رنگ انار
باورش سخته ، اما بدونين
اونا سيلي خوردن از روزگار

غماشون  فقط يه كسي مي‎دونه
كه خودش هم تنها و بي‎نشونه
تو دلاي اوناس همه‎جا ، هميشه
نه روي زمينه ، نه تو آسمونه

مث ماهي تنگ بلور مي‎مونن
هميشه از درياها دور مي‎مونن
تا حالا كسي اشکاشون ُ نديده
دلاشون خونه اما بازم مي‎خونن

دلاشون خيلي نازكه مثل شيشه
صداشون پر سادگيه هميشه
نگاشون پر حرفاي عاشقونه‎‎س
لباشون از خنده جدا نمي‎شه

تو دلم اونقد قصه خوابيده
كه خيال خيلي‎يا قد نمي‎ده
غم من غم بي‎غمي آدماس
آدماي كوچيك قدكشيده

شادياي كوچيك و غماي كوچيك
همش ارزوني آدماي كوچيك
خوش به حال اونا كه نشون ندارن
يه ستاره توي آسمون ندارن
اما قدّ خداس دلاشون ، اونا كه
غم آب ندارن ، غم نون ندارن

هميشه مي‎خندن مثل بهار
صورتاشون سرخه ، به رنگ انار
باورش سخته ، اما بدونين
اونا سيلي خوردن از روزگار

غماشون ُ فقط يه كسي مي‎دونه
كه خودش هم تنها و بي‎نشونه
تو دلاي اوناس همه‎جا ، هميشه
نه روي زمينه ، نه تو آسمونه

مث ماهي تنگ بلور مي‎مونن
هميشه از درياها دور مي‎مونن
تا حالا كسي اشکاشون ُ نديده
دلاشون خونه اما بازم مي‎خونن

دلاشون خيلي نازكه مثل شيشه
صداشون پر سادگيه هميشه
نگاشون پر حرفاي عاشقونه‎‎س
لباشون از خنده جدا نمي‎شه

تو دلم اونقد قصه خوابيده
كه خيال خيلي‎يا قد نمي‎ده
غم من غم بي‎غمي آدماس
آدماي كوچيك قدكشيده

شادياي كوچيك و غماي كوچيك
همش ارزوني آدماي كوچيك

 

 من کیستم؟؟؟

    به پای تو از دست رفته ایی

 تابی نمانده در تنم

 افسونگری مکن

 من چیستم؟؟؟

    به راه تو از جان گذشته ایی

  صبری نمانده در دل من

  دلبری مکن.........

چه بیرنگ شب من

                          بد اهنگ شب من

                                                  نگاهی اشنا نیست

                                     چه دلتنگ شب من

 هوا سنگین تن زخمی شب سرد

                            سکوت شب پر از لالایی درد

                                                    تو رفتی و من از دنیا بریدم

                    به کنج سایه های شب خزیدم

 برام هر گوشه از تو یادگاره

                            تو ذهنم از تو صدها یادگاره

                                                از اون روزای خوب اشنایی

                     چه موند با من به جز درد جدایی

 من و تو با پای خسته سوی روشنی دویدیم

                           ای دریغ از کوشش ما که به اخر نرسیدیم

 منو با دلواپسیها توی نیمه راه گذاشتی

             واسه این شب زده افسوس  دیگه احساسی نداشتی

                                 بذار از دو چشمام اشک بباره

 شکست من برات فرقی نداره

                                      گناه توست که بر این حال و روزی

 بسوز ای دل سزاواری بسوزی

دلی که سنگ است

      چه داند که درستی کدام است

  همدردی را نخوانده

      وفا را نشناخته

  می کند افتخار بر سنگی بودن خود.......!

                         

برای دوستی که خواهان اسنایی بیشتر با من بودند

    نام: گمنام

  نام خانوادگی: سرگردان

  محل تولد: محراب غم

  تاریخ تولد مورخ: عشق/ عاشق/ معشوق

  ساکن: شهر غم

  ادرس: خیابان بدبختی - چهار راه تنهایی - کوچه ی غربت ـ پلاک دلتنگی   خانه ی محبت

  شغل: شرکت ناامیدی زندگی

  مقصد: شهر تنهایی

  جرم: عشق و عاشقی

  کوله بار: غم و قصه

   امیدوارم خودم را دقیق معرفی کرده باشم.

                

    وفتی که ترکم کردی                       

                                        از خود بی تاب شدم

                      در خود شکستم من

     از خواب بی خواب شدم

                                 اه چی می شد که عشق تو

                     عشقی دروغین نبود 

    دوست دارم گفتن تو

                                     وعده ای شیرین نبود

                    وسوسه های تو نگات

   منو به دامت انداخت

                                رنگ قشنگ اون چشات

                     کار دل منو ساخت

   اه که جدایی واسه من

                                    لحظه ی اخرم بود

                    رفتن تو برای من

   شکست باورم بود

                                عاشق شدن برای تو

                  بیهوده بود هوس بود

   برای تو عمر وفا

                                 کوتاهتر از نفس بود

                  میون عشقای خدا

   عشق تو شد نصیبم

                               مگر گناه من چه بود

                  که دادی تو فریبم

      تو که رفتی ولی عشق می مونه

                  نقسم اسم تو رو می خونه

       عشق تو توی رگام می جوشه

                   دل من قدر تو رو می دون

     

   برف که ببارد

          دیگر تو را راحت خواهم یافت

    دیگر مسیرت را گم نخواهم کرد

          به بیراهه نخواهم رفت

    اری..........

                  برف تو را رسوا می کن

 با چشم های دریاییت نگاهم کردی

   که در زلال ابی چشمانت خود را بیابم

     تو چنان خوبی که........

                    ارامش دریا را به من می بخشی

 

         

 چشم از پنجره

      بر وسعت شب دوخته ام

           و به چشمان تو می اندیشم

    پیش از ان که سحر

                  رنگ چشمان تو را پاک کند.....

          

اگر چه خسته ام ، به زندگی اسیر یک مدار بسته ام

                 ولی چو قلب من هنوز می زند

          خموش و بردبار می دوم و مژده بهار می دهم

بي وفايي قابل بخشش است اما فراموش نمي شود

محبت را از ماهي بايد آموخت چو از آب بگيرندش بميرد

هرگز چشمانت را براي کسي که معني نگاهت را نمي فهمد گريان مکن

به چشمانت بياموز که هر کس ارزش ديدن ندارد

يا هر گلي ارزش بوييدن ندارد

شايد کسي را که با او خنديده ايد فراموش کنيد

اما کسي را که با او گريستيد هرگز فراموش نخواهيد کرد

غم و شادي در يک خانه زندگي مي کنند به آهستگي شادي کن تا غم بيدار نشود

میان عاشق و معشوق فرق بسیارست

 

چو یار ناز نماید شما نیاز کنید

 

هر آنکسی که در این حلقه نیست زنده به عشق

 

بر او نمرده به فتوای من نماز کنی

دی یکی گفت که از عشق خبر ها دارد

سر خود گیر که این کار خطر ها دارد

دگری گفت قدم در نه و اندیشه مکن

اندرین بحر که این بحر گهر ها دارد

دیگه از خستگی هام خسته شدم،خسته شدم

دیگه از بستگی هام بسته شدم، بسته شدم

می زنم تیر به بند بستگی

مگه آزاد بشم ز خستگی

بسه تنهایی دیگه توی قفس

بسه این قفس بدون هم نفس

دیگه بسه تشنگی بدون آب

خوردن فریب و نیرنگ  سراب

واسه هر کی دل من تنگ می شه

تا می فهمه دلش از سنگ می شه

دوستی از رو زمین پاک شده

مردی و مردونگی خاک شده

هر کی فکر خود شه تو این زمون

تو نخ آب یخ و گرمی نون

باید حرف دلمو گوش کنم

 همه دنیا رو فراموش کنم

دستم و بلند کنم به آسمون

خودمو رها کنم از این و اون

دلمو جدا کنم از آدم ها

سینمو پر کنم از یاد خدا

دیگه بسه دیگه بسه  انتظار

ابر رحمت به سر دنیا ببار

شب تاره شب تاره شب تار

آسمون خورشید و بردار و بیار

واسه هر کی دل من تنگ می شه

تا می فهمه دلش از سنگ می ش

 دل من يه روز به دريا زد و رفت

           

  پشت پا به رسم دنيا زد و رفت

 

پاشنه کفش فرارو ور کشيد

 

آستين همت و بالا زد و رفت

 

يه دفعه بچه شد و تنگ غروب

 

سنگ توی شيشه فردا زد و رفت

 

حيوونی تازگی آدم شده بود

 

به سرش هوای حوا زد و رفت

 

دفتر گذشته ها رو پاره کرد و رفت

 

نامه فرداها رو تا زد و رفت

 

حيوونی تازگی آدم شده بود

 

به سرش هوای حوا زد و رفت

 

دل من يه روز به دريا زد و رفت 

          

  پشت پا به رسم دنيا زد و رفت

 

زنده ها خيلی براش کهنه بودن

 

خودش و تو مرده ها جا زد و رفت

 

هوای تازه دلش می خواست ولی

 

آخرش توی غبارها زد و رفت

 

دنبال کليد خوشبختی می گشت

 

خودش هم قفلی تو قفل ها زد و رف

همه نقاشی شديم با دستهای تو مهربون

 

دو تا رو با هم کشيدی،يکی رو بی هم زبون

 

به يکی نونوايی دادی ،به يکی يه لقمه نون

 

به يکی صد تا نشونه، يکی بی نام و نشون

 

به يکی قصر طلا ، به يکی گوشه خواب

 

يکی دو تا چتر داره، يکی مونده زير بارون

 

بالای نقاشيتو، دادی به هر کی پول داره

 

ولی با اين همه پول،هيچکی محبت نداره

 

پايين نقاشيت هم  با اينکه پولی ندارن

 

اما چهره اونهاعشق و به يادم مياره 

 

ای خدا کاری بکن از آدم های نقاشيت

 

يکی هم پيدا بشه بذرمحبت بکاره

 

سلام بچه ها خوبین راستی من و دوستم یه وبلاگ جدید ساختیم آدرسش هم

علی ای احمد ثانی، به رجعت بال ها وا کن

 

علی ای مرد دین باز آی و فتح کل دنیا کن

 

تمنای وصال تو همیشه  در زمان جاری

 

بیا ای ذوالفقار حق  که خود تنها جهان داری

 

امین حکمت احمد  ودیعه دارعلم جان

 

بیا ای زاده کعبه  بیا ای حرمت ایمان

 

بیا ای آیه وحدت  پیام عشق و وصل آور

 

در این تاریکی تردید  بیاآیین اصل آور

 

ز جا برخیز ای سلطان که اختر خانه ویران شد

 

 قمردر حال خاموش است و جنگ دیو و انسان شد

 

زمین از کفر می سوزد  سپهراز درد می بارد

 

بگو دست خداوندی ز رویت پرده بردارد  

 

سپاه آسمان بر گیر سلاح عشق را بردار

 

اُراق خسته را زین کن  زجان ها کینه را بردار 

 

علی بنگر شب ما را    شب تاریک ویرانی

 

بیا خورشید عدل افروزما  ای جان نورانی

 

 

خیز وجامه نیلی کن  روزگار ماتم شد

 

دور عاشقان آمد نوبت محرم شد

 

پای خون دل وا کن دست موج پیدا کن

 

رو به سوی دریا کن ساحلی فراهم شد

 

گریه کن گلاب افشان گل به خاک می افتد

 

باد مهرگان آمد قامت علی خم شد

 

نبض جاده بیدار از بوی خون خورشید است

 

کوفه رفتن مسلم گوئیا مسلم شد

 

ماه خون غبار آمد جوش اشک و آه آمد

 

رایت سیاه آمد کربلا مجسم شد

 

هر که رو به دریا کرد آبروی ساحل شد

 

خنده را ز خاطر برد هر که گریه محرم شد

 

تشنه اضطراب آورد آب می شود عباس

 

گو فرات خیبر شد مرتضی مصمم شد

 

نوبت حسین آمد که آورد به میدان رو

 

نُه فلک به جوش امد منقلب دو عالم شد

 

خاک شعله پوش آمد شط د رخروش آمد

 

آسمان به جوش آمد کشته اسم اعظم شد

 

بر سر ازغم زهرا خاک می کند مریم

 

وا مصیبت خاتم تازه داغ آدم ش

دلم خسته است ...

تنهایی بازم داره بازی در میاره بازم آرزوهای شیرینم رو با شیطنت قلقلک می ده...

گفته بودم چقدر از تنهایی می ترسم...

چشمام دیگه دلم و یاری نمی دن ....

دلم تنهاست ...

سخته آدم از دل خودشم خجالت بکشه

واسه یه قطره اشک که

همه دلتنگی ها رو بشو ره و ببره ...

چقدر التماسش کنم و جوابی نشنوم؟

اگه دلم واسه درداش دست به دامن

چشمام نشه پس غم شو رو شونه کی بریزه ...

یه روزی نوشتم: به خدا چشمها اشک را دوست دارند چون نگهبان دل اند

پس کو چشم های من چرا دست و دلباری نمی کنید چرا به داد دل نمی رسید ،

منم شکایت شما رو به خدا می کنم میگم اونجا که دلم شکست چشمام عین خیالشون نبود میگم اونجا که دلم تو گرداب تنهایی دست و پا می زد چشمهای من خوابیدن و به روی خوشون نیاوردن

ببینید چه ساده التماستون می کنم حالاکه خنده از روی لبام پرکشیده

 حالا که غم تنهایی و دوری داره ذره ذره وجودمو آب می کنه

 شما اگه نبارید دلم تو غصه هاش می میره  

می بینی خیلی سخته آدم وام دار چشماش بشه

اشک نمی خوام ...

غصه نمی خوام...

حتی چشمای بی وفا رو هم دیگه نمی خوام...

دل داغون و دربه در رو هم نمی خوام...

فقط بهش بگید یکی اینجا این گوشه دنیا داره از غم نبودنش از غصه ندیدنش بال بال می زنه

بهش بگین اگه دیر بیای اگه یه روز نیای اگه دلخوشی صدات نباشه...

 نذار چشمام بیشتر از این واسه دلم ناز بکنن ...

نذار دلم تو غصه هاش زنده به گور بشه ...

 

داد از دست زمونه...
دیگه خسته شدم بسکه با تو حرف زدم نشنیده گرفتی می گم دلتنگم می گی به من چه!
آخه خودت بگو به چه سازت برقصم که یه لحظه هم شده دست از سرم برداری بذاری راحت باشم...
...
...
فریاد التماسم تا کدامین سرزمین طنین افکند تا مرا نیز در یابی ...
خسته تر از همیشه ،آواره کوچه های دلتنگی ،حتی از نفس هم سیرم...
تا کدامین رویای عاشقانه بی مهابا بتازم تا بدانی چه اندازه بی تابم...

آتشی میبینی ،تو هم می ترسی ، شعله های دلبستگی ام فروزانند اما قسم به لحظه لحظه های عاشقی من و تو ، سوگند به ذره ذره های غم و شادی من و توکه هرگز نمی سوزانند...

ببین من به تنها ثانیه ای از لبخند بی نظیرش قانعم...
من برای یک لحظه از عمیق ترین نگاه خواستنی اش بی قرارم...
تو بگو...
با کدامین لحن عاشقانه سخن بگویم که اینبار باور کنی برای دزدی عشق نیامدم...
با کدامین نگاه ملتمسانه به اسمان پر شکوهت چشم بدوزم تا بدانی از اشک و آه لبریز برای گدایی این احساس عظیم ابدی ره سپار هر کوی و بیابا