هم اکنون به فصلی به یاد ماندنی و خاطره انگیز آرزوی دو قلب عاشق نزدیک شد
همان فصل سپید با حضور سبز و همیشگی تو !
فصلی که زیبایی و شکوهش تنها با حضور تو در کنار من مثل همیشه طبیعی خواهد بود!

قدم در زیر آسمان این شهر سپید با تمام سردی باز برایم گرمایی دوباره می دهد
گرمایی دوباره می دهد تا با عطر پاک نفسهایت زندگی کنم و آرزوی دیداری دوباره با عزیزم به حقیقتی باور نکردنی برسد و

دست در دست هم به فراسوی آسمانها پر بکشیم! آری به همان شهر سوخته عشق که وعده اش را آن زمانها برایش داده ام
اینهمه احساس عاشقی ، سرودن ترانه زیبای زندگی ، قدم در زیر برف زمستانی...
چقدر زیبا و رویایی اما با دلی ساده و غوغایی !! اگر نمی دانی بدان گل یاس من ، اگر نمی دانی بدان ،

بدون حضور تو ترانه های زندگی ، زمزمه های دلتنگی و عاشقی
همه و همه تلخ و حتی تلختر از زهری می باشد که یک حیاط را از زندگی بدور می کند

بهار زندگی من با شکوفا نشدن غنچه زیبای چهره ات ، بدوت راحتی و دلخوشی تو
من مرگ را برای این وجود خسته ام دلخوشی می دانم! آن وقتها که لب به سخن وا می کنی و از چهره ات شادی می بارد

نازنینم برای این قلب کوچکم دنیایی بزرگ را با دو دست مهربانت تقدیم می کنی!
شبها که به آسمانها خیره می شوی و عکس مهتاب چشمهایت بر حوزچه قلبم سایه می اندازد ، انگاه احساس می کنم همان

ستاره آسمانهای قلب تو می باشم . اینها احساس یک کبوتر در دام افتاده صیادی به نام عشق هستند

کبوتری که نامش مجنون است و در پی لیلای گم کرده اش می باشد!
اگر می خواهی این کبوتری که بالش شکسته و خون از بدنش می بارد ، را دوا و درمان کنی ، و آزادش کنی از جستجوی بی ثمرش پس تو همان دوا دهنده و لیلای این مجنون در به در باش و با تمام وجودت بگو که عزیز دلمی ، همراه و هم درد منی

هیچگاه حتی در خواب هم چنین لحظه ای نمیدیدم که تو از من دلسرد شده باشی...

اگر میگفتند عشق در این زمانه وجود ندارد و در دلها یک ذره محبت ووفا نیست باورم نمیشد و میگفتم
تو با همه دلها فرق داری .... تو برایم بهترین و عزیزترینی حالا من تنهایم و دیگر احساس عاشقی نمیکنم....

احساس میکنم مجنونی هستم که لیلایم مرا به دست فراموشی سپرده است
همیشه از این میترسیدم که روزی تو بیخیال من شوی و دیگر هوای این دل خسته و عاشق مرا نداشته باشی....

تو بی خیال باش من میسوزم ؛ تو فراموشم کن من تا ابد تو را دوست خواهم داشت....
دوستت خواهم داشت با همه بی وفاهی هایت و همه شکنجه های عشقت!
از هر چه میترسیدم اینک همه برایم اتفاق افتاد و من از همان آغاز پایان قصه عشقمان رامیدانستم اما به عشق و امید تو

باز هم با تو ماندم ؛ سوختم و ساختم.... مرا با آتش بی محبتی هایت بسوزان تا لحظه ای که بمیرم......
اما مطمئن باش ای بی وفا که : من دیوانه بی خیال تو نخواهم شد......

بدجور فرصتامو ازم گرفته نزدیک دو ماه از پاییز هم گذشت مثل برق ، مثل باد به همین سادگی ...
نه اینکه فکر کنی چیزی برای نوشتن نیست ها ... نه هست ، فراوان و جسته گریخته
اما گاهی ، رخوت ، چنان در من نفوذ می کند که درمانی برایش نیست جز خزیدن زیر گرمای لحاف

و زانو را در شکم حایل کردن و به یاد روزهای نارس بودن ، خوابیدن و گاهی وقت ها هم ، نیمه خواب
نیمه بیدار سرک می کشم زیر تخت تا ببینم کسی آن زیر مخفی نشده باشد هنوز که هنوزاست این عادت

کودکی با من مانده شاید روزی در همین سرک کشیدن ها با جن ماده ای رفیق شدم .... خدا را چه دیدی ؟!؟
دیروز به این فکر می کردم که اگر تنهایی هر آدمی شکل فیزیکی میگرفت و یکی میشد شبیه خودش
آنوقت من و مثلا تنهایی ام وقتی خیلی دلمان می گرفت با هم قهر می کردیم آنقدر قهر می کردیم تا یکی

پیدا شود آشتیمان دهد آنوقت کسی که مارا آشتی میداد با تنهایی اش میشد دوست مشترک من و تنهایی ام
بعد تنهای من با او دوست میشد و تنهایی او با من اینطوری نصف من پیش او بود و نصف او پیش من
بعد ... بگذریم , اصلا هیچی .

مینویسم از تو که برایم بهترینی عزیزم با چشمهای خیس مینویسم که مرا تنها نگذار و با دلی پر غرور مینویسم

که تا آخرین لحظه نفسهایم ، هم نفس تو هستم... یک قلب کوچک و پر از درد و غصه دارم ،
همین قلب یک عالمه آرزو و عشق درونش نهفته است.... آرزوی به تو رسیدن و با عشق تو زندگی کردن...
چه لحظه زیبایی است لحظه ای که ما بهم رسیده ایم و آنگاه که دست در دستان هم
گذاشته ایم در کنار دریا ایستاده ایم و لحظه غروب خورشید را می بینیم چه لحظه زیبایی است لحظه به هم رسیدنمان...
آن لحظه را با دنیا نیز عوض نخواهم کرد ، چون برای رسیدن به آن همه چیز را زیر پا گذاشته ام و
قید همه کس را زده ام... خاطرات گذاشته را از دلم سوزاندم به خاطر تو و در قلبم همه اسمها برایم

بی گانه اند و تنها تو را می شناسم ، قلب مهربان تو و اسم مقدست را....
تنها کافی است لحظه های سخت زندگی ام را با نام تو آغاز کنم آنگاه آن
لحظه های سخت برایم چه آسان می شود! می نویسم از تو که هیچکس به زیبایی تو برایم نیست

هیچکس به جز تو لایق این قلب پر احساس من نیست ....! با قلمی به رنگ سبز ، با احساسی به رنگ آبی ،
با آرامش عاشقانه می نویسم از تو که بیشتر از همه کس و همه چیز دوستت دارم عزیزم....

آنکس که مي گفت دوستم دارد عاشقي نبود که به شوق من آمده باشد رهگذري

بود که روي برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت صداي خش خش برگها همان آوازي بود که من گمان مي کردم ميگويد: دوستت دارم ...

زندگی سه چیز بیشتر نیست  :

     ۱ ) به اجبار به دنیا امدن

           ۲ ) با غم زیستن

                  ۳ ) با ارزو مردن

روزهای دلتنگی تو را می شناسم و آشنایم با احساسی که داری. 

می دانم چگونه قلب عاشقات را در زیر لگدهای سهمگین خود له کرده است.

"زنده ماندن را بدون وجودش نمی خواهم" هزاران بار جمله را برای خود تکرار کرده ای و در آینه زنگار گرفته.

ای اشک چشمانت را دیدی با خود فکر کرده ای که چه شد که عشق بازی شد؟

چه شد که آفتاب زمانه صورت عشق را سوزاند و آسمان حتی یک قطره هم نگریست تا سوزشش التیام بگیرد؟

چه شد که فرشته ها با دستان پاکشان جمله ناپاکی را در ترانه هایمان گماشته اند؟

آرز عیب نیست ولی می گویند عشق گناه است باورت نمی شود عشق گناه باشد و تو یک

گناهکار به همین راحتی مجازاتت می کنند و یک تبعید سرد برایت در نظر می گیرند چون عاشق شدی.

ولی هیچ وقت با خودت فکر کرده ای که انتهای این عشق ها چیست خرد شدن معشوقه های بی پروا و کم سو شدن امیدهای پوشالی و چیزی که آغاز شد باید پایانش را هم باور داشت.

می دانم که حقیقت دل کندن بسیار زجر آور است ولی باید با تیرگی ها جنگید و زیبا فکر کرد که تفکر زیبایی حتما زیبایی می افریند.

بگذار قاصدک خیالت رهایی را تجربه کند و به دنبال کسی باش که با شب گریه هایت آشنا باشد.

دل را به صاحب دل بسپار تا راه عشق را برایت هموار کند.

این روزها جاده عشق خطرناک و بس صعب العبور است ولی اگر سازنده گوشه ای از احساس های شکسته ات دستان سردت را بگیرد از این راه به راحتی خواهی گذشت.

کشتی شکسته روحت را مجالی ده تا معنی عشق واقعی را دریابد.

در بیستون چشم براه آمدنمان است باور کن تو هم ساکن شهرش خواهی شد

دستانت را پر کن از محبت های واقعی انسان هایی که معنی عشق را می فهمند و از آن کسی که رد پایی از غم و دلتنگی رفتنش را بر دلت جای گذاشت دل بکن و مجنون وار عشق را با پاکی وجودت بیامیز تا صاحب قلب انسان فرشته خویی شوی.

می دانم که چگونه ای و حالت را درک می کنم.

دقیقه های زجر آورت را می شناسم و می دانم که در پس احساس پاکت چقدر با بی محبتیاش گریان شدی.

همه را می دانم ولی باید به اجبار بپذیری که دیگر معشوقه ای واقعی که با نورش فقط فضای دل تو را روشن کند کمیاب شده و آنکس که به لبخند تو به راحتی پاسخ دهد و گذشت را پیشه کند و صبورانه کنار گریه های تو بماند عاشق واقعی است.

آنروزها کوچک بودم وقتی دار ِ قالیچه را بر پا کردم...کسی به من نگفت تمام پله ها فرش پوشند...کسی به من نگفت شاید ابریشمی نباشد...کسی به من نگفت تو گنبدهای اجابت ذکرهایت را هرگز با قالیچه تزئین نکرده ای...

نه کسی به من نگفت...