دلم گرفته

اسمون  نمیتونم گریه کنم                       شکنجه میشم از خودم نمیتونم شکو کنم        

 انگاری کوه غصه ها روسینه ی من اومده    اخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده        

دلم گرفته اسمون از خودتم خسته ترم           تو روزگار بی کسی یه عمرکه در به درم       

حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم     من واسه اتیش زدن یه  کوله بار شب بسم          

دلم گرفته اسمون یه کم منو حوصله کن  نگو که از این روزگار یه خورده کمتر گله کن       

منو به بازی میگیرن عقربه های ساعتم    برگه ی تقویم میکنه لحظه به لحظه لعنتم      

  اهای زمین یه لحظه تو نفس نزن           نچرخ تا اروم بگیره یه ادم شکسته تن