چشمانم غرق خوابند خوابی عمیق گاه با خود می اندیشم که به راستی مرگ پایان است؟
پایان هر آنچه زیبا نیست؟
خسته ام ... خسته...
خسته از این شهر شلوغ که گویی هر کس از چیزی می گریزد. همه فریاد می کشند یا سکوت
می کنند. فریادهایی گوش خراش و یا سکوتی دلگیر.
هر روز از دیروز و دیروزهایی که گذشتند تنهاتر می شوم.
خدایا چقدر دلتنگم ....
کاش می شد دلم رو از سینه بیرون بیارم تا یه هوایی بخوره حتی مرگ هم در سینه ی مه آلود من
سخت نفس می کشه چه برسه به زندگی.
کاش می شد ابر می شدم تا آسمون با تمام وسعتش در آغوشم بکشه کاش می شد کاش...
دلم می خواد که دیگه دلم چیزی نخواد ...
یا حق
|
